Onzekerheid en Angst

Hoe te beginnen?

Zoveel indrukken komen er iedere dag op je af, zoveel meningen.
Zoveel mensen vinden dat ze gelijk hebben en vooral, dat jij het ook zo moet zien.
Een afwijkende mening kan soms dodelijk zijn.

Veel mensen zijn ontevreden. Dat is niet nieuw, dat was altijd al zo. Maar naar wat je van verschillende kanten hoort schijnt het sterk toe te nemen.
Op de vraag waarom, komt bijna direct het antwoord “de crisis”. Hoezo de crisis, is het dan zo dramatisch bij ons?
“Nee maar hij doet niets, zit op z’n luie achterste of lummelt wat rond en krijgt een uitkering van de sociale diensten” en… “Ik moet er hard voor werken en betaal ook nog eens belasting voor die nietsnutten.”

Ja maar dit is niet nieuw, waarom is de onrust dan nu opeens zo sterk toegenomen?
Waarom boos op die “luierik” en niet op diegenen die dit soort spelregels hebben opgesteld, overigens met onze toestemming. Zo gaat dat in een democratie.
Dan blijft het stil.

Veel mensen zijn bang geworden de laatste tijd.
Vrij Nederland heeft in zijn laatste nummer van 2014 een artikel gewijd aan 2014 als het jaar van de angst. Ze hadden beter kunnen wachten tot eind januari van het nieuwe jaar.
Het lijkt erop dat de verschrikkelijke gebeurtenissen die, voor ons, op verre afstand gebeuren saai beginnen te worden.
De lezer verliest zijn belangstelling, de nieuws-media trekken zich terug, de berichten worden schaarser en korter.
Minder ontredderde vrouwen en vooral kinderen, in beeld.

Dan gebeurt er plotseling iets op, voor ons, korte afstand.
De media zijn er weer, alles wordt steeds maar weer herhaald en tot in detail uitvergroot.
Op de grotere afstand worden op het zelfde moment een veelvoud aan slachtoffers gemaakt, een enkele korte mededeling volstaat.
Geen protestmars met “de grote wereldleiders” voorop.
Ieder geritsel in de coulissen van het wereld-schouwtoneel wordt beschouwd als een bewijs dat we op onze tellen moeten passen, want we lopen groot gevaar.
Zelfs onze beroepsbeschermers worden bang. In België moeten de politieagenten bij patrouilles kogelvrije vesten aan, ze willen hun dienstwapen na de dienst mee naar huis nemen, alcoholcontroles worden niet meer op vaste plaatsen gehouden, omdat dat ze dan een te gemakkelijk doelwit zijn.
In Antwerpen, Brussel en Gent wordt het leger ingezet om op straat te patrouilleren en “bedreigde objecten” te beschermen.

Wie zou er niet bang worden als je dat dag in, dag uit op TV ziet en de kranten er het grootste deel van hun pagina’s aan wijden.

Op de grote afstand gaat het bombarderen en moorden gewoon verder. De politieke spelletjes gaan gewoon door, maar wij hebben het even te druk met onszelf, wij zijn ook bedreigd, wij zijn ook bang.

Hoe te eindigen?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 × 4 =