De Hasselaar 30 augustus 2020

Corona redt vakbonden

In 2016 schreef Paul Magnette een boek met de titel ‘Onsterfelijk Links’, waarin hij uitvoerig verhaalt over de grote verdiensten die “Links” vooral door middel van de vakbonden heeft opgeleverd ten voordele van de ‘werkende mens’. Zij werden sterk in de achttiende eeuw tijdens de ontwikkeling van de industrie in Europa doordat zij er in slaagden om de arbeiders te verenigen in de poging om de arbeidsomstandigheden te verbeteren. Tot midden van de twintigste eeuw hadden zij succes, maar daarna werd het moeilijk om het aantal leden op voldoende niveau te houden, teneinde hun macht te kunnen behouden. De reden daarvoor was dat er niet veel meer te verdienen was, de ‘arbeiders’ van toen werden ‘werknemers’ die best tevreden waren en geen reden meer hadden om gezamenlijk ergens tegen in opstand te komen. De macht van de vakbonden en dus ook van de linkse politiek verschrompelde. Veel perspectief had Magnette niet in de aanbieding. Dat was in 2016.

Maar dat is nu in 2020 veranderd, want plotseling hebben de vakbonden weer moed gekregen, met dank aan de Corona-crisis. Wat is het geval?

Sinds de uitbraak van de pandemie is het verboden om nog gezamenlijk op kantoor te werken en kwam het ’thuiswerken’ in zwang. Dat gebeurt nu nog steeds op grote schaal. En jawel hier ruiken de vakbonden hun kans, volgens hen is er weer wat te halen bij de werkgevers ten voordele van die arme werknemers die nu thuis de kastanjes uit het vuur moeten slepen voor hun baas. Zij, die werknemers, draaien op voor extra kosten en daar moet volgens de vakbonden wat aan worden gedaan. De Nederlandse vakbond het FNV neemt het voortouw en eist ‘thuiswerk-vergoeding’ en wil die opnemen in een nieuwe CAO. Uit berekening van een Nederlands studiebureau, vorige maand, is namelijk gebleken dat de werknemers  wel € 2 per dag kwijt zijn aan extra kosten, zoals kopjes koffie die ze nu niet meer aan de automaat van de baas kunnen drinken en ook de extra kosten voor het thuis gebruikte wc-papier. Voordien kosten voor de baas, nu zijn dat voor hem aanzienlijke besparingen. Daar bovenop bespaart de baas ook nog aanzienlijk op stilstaande bedrijfswagens, minder gevulde koffieautomaten, minder broodjes op vergaderingen en minder uitgaven voor kantoorruimte.

Toen de Belgische vakbonden, zoals het ACV, dit nieuws uit een buurland, in dit geval Nederland vernamen, besloten zij dat ze ook voorbereidingen moesten treffen voor onderhandelingen over de CAO met betrekking tot telewerk. Opvallend dat dit nu zo snel wordt opgemerkt. Normaal duurt het in België toch al gauw vijf tot tien jaar voordat ze merken dat de ‘buurlanden’ dingen doen die ook de problemen in België zouden kunnen oplossen. Nu ging het sneller.

De vakbonden realiseren zich ineens dat ze hun eisen van vroeger weer boven kunnen halen, weliswaar aangepast aan de huidige tijd, zoals onkostenvergoedingen om te voorkomen dat kantoorkosten op de werknemers worden afgewimpeld, zoals verwarming en elektriciteit. Ook andere eisen zoals ‘beperking van de arbeidsduur’, ‘het registreren van de gewerkte uren’, ‘het recht om niet bereikbaar te zijn’. Ook moet het thuis gebruikte ‘kantoormeubilair’ door de werkgevers worden betaald.

Het is duidelijk, de vakbond heeft weer perspectief. Zij zullen er wel voor zorgen dat ze heel lang aan het onderhandelen blijven, ook daar hebben ze ervaring mee. Er breken weer goede tijden aan.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijftien + 17 =