Jobs, Jobs, Jobs……. Een paar Jobs bekeken

Job, jobs, jobs…. Er zijn vele varianten van jobs, verschillend in diverse sectoren.
Laten we eens kijken naar een belangrijke werkgever, de bouw en ons beperken tot één project, volgens sommigen het grootste bouwproject van Vlaanderen. Naar schatting een oppervlakte van zo’n 10.000 vierkante meter.
    Begonnen werd met het uitgraven en afvoeren van de grond ten behoeve van een grote ondergrondse garage. Daar boven zullen
appartementen, winkels en horecazaken worden gebouwd.
Van ’s morgens tot ’s avonds werd met behulp van grote graafmachines de grond uitgegraven en in vrachtwagens gestort. Deze brachten de grond naar een speciaal gebouwde laadbrug en stortten de grond in een schip.
Dit ging zo bijna een heel jaar lang door, dag in dag uit. De kraanmachinisten en de vrachtwagenchauffeurs zaten op die manier maandenlang dagelijks opgesloten in hun cabines. Het werk verliep al die tijd zeer ordelijk en efficïent, wat er op duidt dat het betrokken personeel gemotiveerd z’n werk deed. Hoe is het mogelijk, dat moet toch saai werk zijn?
    Februari 2017 was de kuil volledig uitgegraven en begonnen de werkzaamheden aan de bouw van de garage.
Allereerst werd een betonfabriek gebouwd, een “betoncentrale” heet dat, maar omdat er beton wordt gefabriceerd zullen we die maar “betonfabriek” noemen. Besloten was om de beton ter plaatse te fabriceren, om het aantal betonmixers, dat zijn auto’s die beton vervoeren, op de openbare weg te beperken. De grondstoffen, te weten zand, grind en split, worden per schip aangevoerd en met behulp van een grote kraan gelost. Vrijwel iedere dag komt er een schip met de benodigde materialen aan. Vanaf zeven uur ’s morgens tot meestal zes of zelfs zeven uur ’s avonds is de kraan bezig met lossen. Deze wordt bestuurd door een kraanmachinist, noem hem “de uitschepper”, die in een cabine van zo ongeveer één bij twee meter zit. Maaltijden worden genuttigd in de cabine, met een zeer korte onderbreking van het lossen. Scheppend uit een bakje, in de cabine van de kraan. Zo zit die man dag in dag uit, twaalf tot dertien uur per dag in zijn kooitje. Het werk moet nauwkeurig worden gedaan en vereist de nodige concentratie.
Hoe is het mogelijk, dat moet toch saai werk zijn en ook nog zeer lange werkdagen, twaalf tot dertien uur per dag. Vermoeiend, zittend werk, lawaai. Die kraan maakt een enorm lawaai, continu, ongezond.
      Als bij het lossen van het schip de bodem in zicht komt kan de kraan het restant niet meer oppakken. Dan wordt er een klein graafmachientje, “bobcat” heet dat, in het schip getild. Dit apparaat wordt door een man bediend, noem hem “de bobcater”. Uren, soms meer dan vier uur per dag schraapt die man het resterende materiaal bij elkaar, zodat “de uitschepper” het kan uitscheppen. Dat schrapen gaat gepaard met een afgrijselijk soort krijsend geluid. En dat in een diep scheepsruim, waaruit geen enkel zicht op de omgeving mogelijk is. Alleen de lucht is het uitzicht van “de bobcater”. Het duurt en het duurt, vooruit, achteruit, steeds maar voort. Tot uiteindelijk alle korreltjes zijn opgeveegd en de bobcat weer uit het ruim wordt getild. Dan kan “de bobcater” weer de vrijheid in en……vlug naar huis.
Ook geen al te opwindend werk. Wel wat saai. Veel stof en vooral heel veel lawaai. Iedere dag opnieuw.
    De geloste materialen, zand, grind en split, worden met een vierwielig voertuig met een grote schop aan de voorkant, opgeschept en in de installatie van de betonfabriek gekiept, via een soort trechter.
Dit apparaat wordt bediend door een chauffeur, “de opschepper”, die de hele dag, zolang het beton wordt gemaakt, op een kleine oppervlakte heen en weer rijdt. Heen en weer……..,heen en weer………, heen en weer. Opscheppen, uitkiepen……, opscheppen, uitkiepen……., enz.
Dat moet toch saai zijn? Iedere dag opnieuw, stof en lawaai.
      Als dan een nieuw deel van de vloer is gestort, moet na zo’n zes tot acht uur de uithardende betonvloer worden gepolijst, gepolierd, of ook wel “gevlinderd”. Aangezien het storten bijna de gehele dag duurt moet het vlinderen ’s avonds laat en ’s nachts gebeuren. Er wordt gevlinderd tot vijf à zes uur in de morgen. Dat gebeurt met machines die wat op een grote grasmaaimachine lijken. Twee “maaimachines” waarop de bediener moet zitten en één “handmaaimachine”. Tot nu toe is het vooral ’s nachts erg koud, zodat de medewerkers, “de nachtvlinders”, goed ingepakt als mummies op hun apparaten zitten. Af en toe lopen ze een paar rondjes, waarschijnlijk om wat warm te worden en hun stijve ledematen weer wat soepeler te laten worden. Vrijwel iedere nacht zijn “de nachtvlinders” actief. Dag in dag uit, nee…., nacht in nacht uit.
Ook deze mensen werken geïsoleerd, van ieder contact met anderen uitgesloten, immers ieder ander slaapt. Alleen de twee “nachtvlinders” waken.Erg eenzaam, en heel saai. Steeds maar rondjes draaien op een betonvloer, steeds maar door, de hele nacht, rondjes….en rondjes.
Saai, maar niet zoveel lawaai als hun eerder beschreven collega’s en ook geen stof. Maar wel saai, heel saai. Iedere dag opnieuw, ’s nachts.
    Op het bouwterrein staan acht hoge kranen, die worden bediend door kraandrijvers, zo heten die toch? Deze mensen zitten heel hoog in de lucht deze kranen te bedienen. De hele werkdag, hoog in de lucht, in een cabine van één bij twee meter, geheel alleen, geïsoleerd van de wereld. Mooi uitzicht over de omgeving, vooral over de bouwput, want daar ligt het werk.
Saai moet dat zijn, maar wel geconcentreerd blijven. Ongelukken beneden zijn gauw gebeurd. Saai en geconcentreerd….., kan dat?
    De beton wordt, voor zover die niet door betonpompen wordt getransporteerd, binnen het bouwterrein vervoerd door betonmixers. Deze rijden de hele dag af en aan van de betonfabriek naar de stortplaats en terug. Heen en weer, ……heen en weer, ……..heen en weer. En terug. De chauffeurs zitten de hele dag in hun cabines en gebruiken de maaltijden tijdens het laden of lossen in hun cabines.
Hoe is het mogelijk, dat moet toch saai werk zijn? De hele dag in die cabine, iedere dag opnieuw. Hoe krijg je ze zo gek? Het geld?
    Dit gaat zo al maanden door en het zal nog wel vele maanden doorgaan. En als het hier klaar is mogen ze hopen dat ze ergens anders weer mogen beginnen. Weer saai, lawaai en stof.
    Er zijn ook andere werknemers op het terrein bezig. Mensen die de bekistingen maken en de betonwanden en pilaren gieten en betonijzervlechters, die in teams samenwerken. Evenals de mensen die vloeren storten. Zij praten samen, zingen hebben muziek aan. Vermoedelijk zijn de meesten buitenlanders. Zij wonen in een barakkencomplex naast de bouwwerf. Ze beginnen ’s morgens en werken stipt tot zeven uur ’s avonds. Als het goed weer is zie je al voor die tijd de rook van de barbecue ’s opstijgen. Zij maken ook lange dagen, maar hebben intensief contact met elkaar. Dit werk lijkt niet saai en menselijker. Alleen…..zij kunnen ’s avonds niet naar huis, zij zijn hier om geld te verdienen voor thuis.
    Het zijn jobs, veel jobs, maar interessant werk? Zijn dit toevallig de uitzonderingen? Meer dan waarschijnlijk niet en zijn er zo nog veel meer. Maar ja, je moet wel leven, je boterham verdienen.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 + 20 =