Le Concert Olympique: emotie en verwondering

Op zaterdag 30 januari 2016 een concert in het Cultureel Centrum in Hasselt door het Concert Olympique, onder leiding van de dirigent Jan Caeyers. Op het programma Jozef Haydn met de symfonie nr. 95, Felix Mendelssohn Bartholdy met het vioolconcert nr.2 en Ludwig van Beethoven met de symfonie nr. 2.

Zo op het oog een programma zoals vele programma’s, met bekende goed in het gehoor liggende, veel gespeelde muziek.
Behalve dat met de kwaliteit van de componisten in gedachten een plezierige muziekavond gegarandeerd is, lijkt het niet heel bijzonder.

Maar dat was het wel.

Vooraf moet worden gezegd dat wij hoegenaamd geen “verstand hebben” van muziek. Wij vinden heel veel muziek mooi, maar waarom die mooi is kunnen we niet vertellen. Als “muziekaal zijn” vereist dat je verstand hebt van de techniek van muziek maken of spelen, of waarom het klinkt zoals het klinkt, dan hebben we daar geen last van. Al helemaal weten we niet hoe het zou moeten klinken, als het volgens de deskundigen niet klinkt zoals het zou moeten. Voor ons is genieten van muziek vooral emotie en verwondering. De ene muzikant slaagt daar al beter in dan de andere en daarover hebben we dan wel onze mening, maar het is “onze mening” en dus subjectief en persoonlijk. Niet alleen de muziek, maar ook de wijze waarop het orkest speelt, de muziekanten en dirigent op elkaar reageren, maakt deel uit van het “genieten”.

Zo hebben we het concert van zaterdag beleefd als iets heel bijzonders

Het begon met de symfonie van Haydn, muziek uit de periode 1791 tot1795, waarover je verwonderd kunt zijn dat deze muziek ruim twee honderd jaar later nog steeds mooi wordt gevonden. Maar er was meer.
In het derde deel, het menuet, zit een cello-solo. Dan zwijgen de andere instrumenten van het orkest, behalve de strijkers die gedurende de solo voortdurend op de snaren tokkelen, pizzicato heet dat geloof ik. Tijdens deze cello-solo waren de dirigent en het orkest zeer geconcentreerd, maar na afloop werden alle leden van het orkest, inclusief de dirigent, heel ontspannen en werd er vrolijk en blij naar elkaar gekeken en gelachen. Opmerkelijk. Prachtig was het.
Enthousiaste felicitaties van de dirigent aan de cellist.
Staande ovatie van het publiek, zeker niet de gewoonte in Hasselt.

Daarna, nog voor de pauze het vioolconcert van Mendelssohn. De violiste was een jonge vrouw van 27 jaar, Verinika Erberle, geboren in het Zuid-Duitse Donauwörth. Je zou kunnen zeggen dat ze ondanks haar jonge leeftijd toch al heel ervaren is, want ze begon met haar vioollessen op haar zesde. 21 jaar ervaring dus.
Toen begon het: de emotie, het kijkspel, de verwondering.
De violiste, geconcentreerd van af de eerste tot de laatste noot, geëmotioneerd, zij speelde geen muziek, zij wás de muziek.
Dan het orkest, de dirigent, het samenspel met de soliste, alles emotie, verwondering.
Je kon je ogen niet van de soliste afhouden, je bleef kijken, luisteren, beleven, verwonderen. Genieten van die kwetsbare slanke verschijning, maar ook van de sterke wilskrachtige figuur die Mendelssohn wel eens zou laten horen hoe het moest.
Direct na de laatste noot schoot het publiek overeind voor wederom een staande ovatie. Ongezien in Hasselt.

Toen het publiek de zaal verliet was het opmerkelijk stil. Wijzelf waren ook nog heel stilletjes en geëmotioneerd. Een mevrouw merkte in het voorbijgaan op dat ze nog wat tijd nodig had om weer op deze wereld terug te komen. Nog nooit zo iets meegemaakt.

Dan na de pauze symfonie nr. 2 van Beethoven. Zou een routineklus voor dit orkest moeten zijn. Niet dus.
Met de gedachte in het hoofd om dit rustig uit te zitten en van de altijd weer prachtige muziek van Beethoven te genieten, ogen dicht, laat maar komen.
Nee dus, iets maakte dat je ging kijken wat er aan de hand was. Wat je zag, wat je hoorde, de emotie die dat opwekte, het hoorde allemaal bij elkaar, het één kon niet zonder het ander. Het samenspel van de muziekanten, de reacties, het optreden van de dirigent, de interactie.
Dat alles was emotie, verwondering.
En wéér na de laatste tonen de spontane staande ovatie.

Jan Cayers heeft een missie. Dat is om met dit orkest tegen 2020, wanneer de 250 ste verjaardag van Beethoven wordt gevierd, internationaal te worden beschouwd als dé Beethoven-referentie.
Hij kan naar mijn mening beter een nieuwe missie gaan zoeken, want de missie voor 2020 is nu al vervuld. Naar mijn mening dan, maar ja ik heb er geen verstand van.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

achttien − 8 =